Κεντρική σελίδα | Χάρτης ιστοτόπου
Επικαιρότητα
Νέα
Εκδηλώσεις
Διάφορα
Διάφορα
«Με το βλέμμα του Κόνδορα» (Διάφορα)
9/6/2010

Η στήλη του Βασ. Πατρικάκου
Η Άνοιξη φέτος πέρασε γοργά. Μύρισε Καλοκαίρι. Πρώιμα οι λάτρεις της θάλασσας βούτηξαν στα γαλαζοπράσινα νερά των δαντελένιων ακτών της πατρίδας μας, αλλά οι μαγαζάτορες γκρινιάζουν.
«Θέλουμε κόσμο» τους ακούμε να λένε κι ένας επισκέπτης του τόπου μας μουρμούρισε, «Αν θες κόσμο δεν τον κοροϊδεύεις». Τον πήρα από κοντά, του μίλησα, γνωρίστηκα μαζί του και του ζήτησα να μου πει το παράπονό του. Και κείνος ξέσπασε τον πικρό καημό του και τον βαρύ θυμό του.
Λάτρης της Λακωνίας και θιασώτης της μπέσας. Χρόνια πολλά, από φοιτητής, όπως μου είπε επισκέπτεται και ζει στον τόπο μας όταν κάνει διακοπές αλλά διερωτάται κάμποσα χρόνια τώρα αν θα μάθει και πότε τι είναι οι Μανιάτες. Μπεσαλήδες ή παγαπόντες, σοβαροί ή δήθεν, φιλόξενοι ή εκμεταλευτές. Τον ρώτησα γιατί τόσο βαρειές κουβέντες και μου απάντησε πως τον ενοχλεί να τον κοροϊδεύουν πως τον σερβίρουν ψάρι φρέσκο και να τον ταΐζουν κατεψυγμένο.
Ένας μαγαζάτορας φίλος μου από τα παιδικά μου χρόνια προσπάθησε να υπεραμυνθεί της κατάντιας μας και του ‘πε ότι κανένα μαγαζί δεν χρησιμοποιεί κατεψυγμένα και τότε ο επισκέπτης του τόπου μας θύμωσε και τον ρώτησε αν υπάρχει ένα καλαμάρι, ένα χταπόδι, μια γαρίδα φρέσκια σ’ ολόκληρη τη Μάνη και αν του πάει έστω κ’ ένα καλοκαιριάτικα φρέσκο, εκείνος θα έπεφτε γυμνός στη θάλασσα. Του θύμισα του φίλου μου το λογοπαίγνιο πούχε κάνει κάποτε κάποιος βλέποντας μία ταμπέλα που ‘γραφε «ψάρια Λακωνικού» κι είχε πει καλύτερα να ‘γραφε «ψάρια Λιβυκού». Άντε να πεις στον επισκέπτη σου είπα στον φίλο μου ότι τα ψάρι που τον σερβίρεις τώρα πως είναι Ινδικού, Ατλαντικού και Ειρηνικού. Δεν θα τα φάει κανένας μούπε ο φίλος μου ο μαγαζάτορας αν το παραδεχτείς, κι εγώ του θύμισα την λαϊκή παροιμία «μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη, τρίτη και κακή του ημέρα». «Μα τα πληρώνουμε 35 ευρώ το κιλό» μου αντέτεινε κι εγώ που πιστεύω στην Λασκαράτειο άποψη ότι «ο καθένας δίνει αυτό που έχει», θα ‘θελα με το βλέμμα του Κόνδορα να πω κάποιες αλήθειες σ’ όσους έχουν αυτιά που ακούνε.
Συμπατριώτες μην ξεχνάτε αυτό που λέει ο λαός «Λαός που την παράδοση χάνει και δεν θυμάται, στον λήθαργο του μαρασμού παντοτινά κοιμάται». Μανιάτικη παράδοση δεν είναι γαρίδες. Είναι το σύγκλινο, το καπνιστό λουκάνικο με την φλούδα του πορτοκαλιού, η τσακιστή ελιά, η τηγανίδα, το παρθένο λάδι της ελιάς με την φρουτένια γεύση. Τα εφτάζυμα κουλούρια, τα σκαλτσούνια και το φριγμένο μπαγιάτικο ψωμί που σήμερα το λέμε παξιμάδι. Ξέρετε τι λουκούλλειο πρωινό φτιάχνουν αυτά εδέσματα κι ότι ξεπερνούν σε γευστική απόλαυση το μπέικον και το χοιρομέρι; Αρκεί να μην μπορούν οι πονηροί με δύο παξιμάδια, τρεις κόμπους λάδι, μισή ντομάτα και μια πρέζα τρίματα τυριού, να το χρεώνουν 10 ευρώ εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του επισκέπτη του τόπου μας για λίγη ξεγνοιασιά.
Κάποιοι επαγγελματίες λένε πως δεν το κάνουν διότι είναι πολλά τα έξοδά τους. Ακριβά ενοίκια, Δημοτικά τέλη δυσβάσταχτα, ένα αλαλούμ ακρίβειας. Και θα τους πω σωστά. Επειδή όμως το πρόβλημα αρχίζει να λύνεται από την στιγμή που αποδεχτούμε πως υπάρχει πρόβλημα, θέλω να σας πω ότι πολίτες και κρατικός μηχανισμός σε συνεργασία φτιάξαμε αυτό το αίσχος. Επιλέξαμε τον Καραγκιόζη ως πρότυπο, έναν μακρυχέρη Ρωμιό που έγλυφε τους αγάδες, κορόιδευε την ντομπροσύνη του μπάρμπα Γιώργου και θύμωνε όταν ο παγαπόντης Χατζιαβάτης κατάφερνε να τον ξεπεράσει στην πονηριά και τον καταχέριαζε και εγκαταλείψαμε την Μανιάτικη καθημερινότητα της ειλικρίνειας και της μπέσας. Νίκησε ο Ρωμιός τον Έλληνα στις ημέρες μας! Αλήθεια ξέρετε την διαφορά του Έλληνα από τον Ρωμιό; Ο Έλληνας ελέγχει και κατευθύνει την εξουσία, ενώ οι Ρωμιοί γίνονται ακόλουθοί της. «Φωτιά κ τσεκούρι» επεφύλαξε ο Κολοκοτρώνης στους Ρωμιούς που ακολούθησαν τον Ιμπραήμ για να καταπνίξει την επανάσταση του 1821 , αλλά αποτελεσματικότερο όπλο γι’ αυτούς που προδίδουν τα όσια και τα ιερά ενός λαού, κατά τη γνώμη μου είναι η περιφρόνηση και η μη συνεργασία. Όσια και Ιερά δε των Ελλήνων είναι οι αξίες της ζωής κι αυτά είναι η Αλήθεια, η Καλή καρδιά και η Ελευθερία.
Τυχάρπαστοι εξουσιαστές μας χρέωσαν μέχρι τρίτης γενιάς και το μόνο που μας μένει για να παραμείνουμε ελεύθεροι είναι να σηκώσουμε τα μανίκια μας, αφού ξεπεράσουμε όλους αυτούς που γινήκαν, ηθελημένα ή καιροσκοπώντας, εχθροί και υπονομευτές των αξιών μας.
Εμείς όμως πατριώτες έχουμε σύμμαχο της προσπάθειάς μας τον Ζορμπά Ήλιο. Αυτόν που έφτιαξε την ράτσα του Έλληνα. Με το φώς και την θαλπωρή των αχτίδων του έκανε τους ανθρώπους που κατοικούσαν στην Αιγιίδα λάτρεις της ζωής και του αγώνα. Έτσι έγιναν ενεργητικοί, ανθρώπινοι, μαχητές αλλά και φιλικοί. Καρδιά της Γης, κέντρο του τότε κόσμου. «Μεσόγειος» ονομάστηκε αυτός ο τόπος και οι προϊστορικοί άνθρωποι κυριολεκτούσαν. Μετά ήλθαν οι κατακλυσμοί και η Μεσόγειος έγινε θάλασσα. Ο Τιτάνας Δευκαλίωνας γέννησε τον Έλληνα κι ο θαλασσινός αέρας του φρεσκάρισε τα μυαλά. Η μάχη των ιδεών έδωσε και πήρε κι άνοιξε καινούργιες συλλογιστικές διαδρομές. Η φρεσκάδα του αγέρα του Ταϋγέτου και του Πάρνωνα έδωσαν στους Λακεδαιμόνιους μια άποψη: Πως τα αγαθά στη ζωή δεν έχουν τιμή αλλά αξία. Γι’ αυτό η μάνα Σπαρτιάτισσα είπε στον γυιό της που κατευόδωνε στον πόλεμο. «ή Ταν ή Επί Τας». Αξία γι’ αυτήν είχε η έννοια του πλησίον της, μεγαλύτερη κ από την ζωή του γυιού της.
Πρώτα απ’ όλα λοιπόν πρέπει να θυμηθούμε την έννοια του αλτρουισμού. Να βλέπουμε τον διπλανό μας με συμβιωτική κι όχι ανταγωνιστική διάθεση. Όταν το καταφέρουμε αυτό θα αντιληφθούμε πως ο επισκέπτης μας είναι σύντροφός μας κι όχι ευκαιρία να κάνουμε την αρπαχτή μας. Ο τόπος μας έτσι θα γίνει κίνητρο για όσους διψούν για λίγη φιλοξενία κι οι ερημοπόλεις μας θα ξαναποκτήσουν ζωντάνια. Μέχρι όμως να γίνει αυτό χρειάζεται πολύ προσπάθεια. Έχουμε για όπλο μας τον πολιτισμό μας που με μία λέξη λέγεται παράδοση. Ας συλλογιστούμε λοιπόν και μετά ας επιλέξουμε ικανούς και χρηστούς εκπροσώπους μας. Ανθρώπους με μεράκι και καλλιέργεια. Κάποτε ο Μορέττι, ένας μουσικός, διέδωσε την μουσική στη Μάνη και κάθε Μανιατόπουλο γνώριζε δύο και τρία όργανα. Πολλά παιδιά μας ρέπουν στις ουσίες και στον τρόπο ζωής που μαστίζει την νέα γενιά. Ας ζητήσουμε από ανθρώπους της τέχνης να μάθουν στα παιδιά μας την ύλη τους να την προσεγγίζουν πνευματικά. Αντί να λιμνάζουν στις καφετέριες και τα μπαράκια που ενισχύουν τα πάθη τους να καλλιεργηθούν σε αξίες.
Μου κάνει εντύπωση πως οι Δήμοι δεν ζήτησαν την συνδρομή ανθρώπων της τέχνης τόσα και τόσα χρόνια για να οργανώσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο Λάκης Κομνηνός, ένας Μανιατόγαμπρος που έχει ποιήσει και ποιεί πολιτισμό μέσα και έξω από τα σύνορα της πατρίδας μας, ο οποίος ζει στην Αρεόπολη, ή ο κ. Μανουσάκης ο οποίος ζει στην Σελλασία κι έχει δώσει τόσα πολλά στην τέχνη δεν έχουν θέση στα Λακωνικά δρώμενα.
Ας το σκεφθούμε κι από εμένα έπεται συνέχεια